• Vergankelijkheid

    30 juni 2018

     

    Soms neemt een kunstwerk zelf je mee op een onverwachtse tocht.
    Dat gebeurde bij mij bij ‘Bloesem’.

    In 2015 bezocht ik Japan om daar het feest van de Sakura mee te maken. De bloeiende kersenbloesem in Japan is een metafoor voor de vergankelijkheid van het leven:
    “The blooming period of cherry blossoms are short, leading to an instantaneous flourish and sudden death. In the Japanese culture, the flower serves as a reminder of mortality and humanity knowing that the life of a human being can end anytime just like the flower. The cherry blossom exemplifies this human condition, making people realize that life is short and that they should live it well”.

    Bloesem was een van de beelden uit mijn “Bloesemblaadjes-studie”, die ik naar aanleiding van deze reis maakte. Oorsprong is een foto van een stoep die bezaaid is met neergedwarrelde bloemblaadjes. Door stroken in kleur te wijzigen, ontstaat een print als op een Kimono.
    Eén beeld heb ik vergroot laten afdrukken op prachtig natuurlijk Büttenpapier van Hahnemühle.

    In april van dit jaar lag mijn moeder in het ziekenhuis. Ze was ernstig ziek, wat ons allen zorgen baarde.
    Voor het ziekenhuis stond een boom in bloesem. En elke dag verzamelden zich er meer blaadjes onder. Dezelfde ronde, witroze blaadjes als op mijn foto-afdruk.

    Op een vroege zaterdagmiddag kwam ik thuis van een bezoek aan mijn moeder. Ik had mijn zakken gevuld met de fragiele blaadjes. De blaadjes heb ik met water op melkwit bakpapier geplakt en daarmee een collage op de fotoprint gemaakt. Toen alles gedroogd was heb ik het vastgelijmd en ’s avonds in epoxy gegoten.

    Ik was verrukt over het resultaat! Er zat een enorme transparante gelaagdheid in; een prachtige en hemelse diepte. Wolken van roze en wit, waar de Japanse stoeptegels in flarden nog doorheen schenen.
    Blij over wat ik gemaakt had ging ik bijna zwevend naar bed. Snel maakte ik nog even een fotootje…

    Toen ik de volgende ochtend beneden kwam, wachtte me een onaangename verassing. Overnight waren alle tere, lichte blaadjes … bruin gekleurd.

    In mijn enthousiasme was ik de werkelijke betekenis van de lentebloesem vergeten.
    Geniet ervan zolang het kan…

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 4 keer bekeken

  • BeeldBlog#4

    15 november 2016

    bekijk op site

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 105 keer bekeken

  • BeeldBlog#3

    15 november 2016

    Bekijk op site

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 106 keer bekeken

  • BeeldBlog#2

    15 november 2016

    bekijk op site

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 105 keer bekeken

  • BeeldBlog#1

    15 november 2016


    bekijk op site

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 103 keer bekeken

  • Erkenning

    26 maart 2014

    Hoe belangrijk is erkenning van anderen?
    Als grafisch ontwerper (wat ik ook ben) heel belangrijk: zonder die erkenning geen werk, je maakt immers een toegepast product.

    Maar als kunstenaar?
    Strikt genomen moet je als kunstenaar toch gewoon vooral je ding doen en daar achter staan -je eigen erkenning zou aldus voldoende moeten zijn...

    Toch kan ik een nieuwe huisstijl, brochure of magazine in vuur en vlam aan een tafel vol directieleden presenteren, maar sta ik afgelopen zaterdag bij de voorrondes van de Zomerexpo met knikkende knieën te wachten op het onverbiddelijke oordeel van de jury. Een jury bovendien die ik niet ken en die slechts ‘18 seconden’ de tijd krijgt om naar mijn werk te kijken (en naar dat van 3000 anderen).

    Vandaag zag ik van dat precieze moment een foto op de site van Zomerexpo. Gelukkig werd het werk door de jury in orde bevonden, evenals de twee andere werken die ik opgegeven had. (helaas werd deze overwinning weer enigszins teniet gedaan in de volgende -beslissende- ronde, door weer een andere jury).

    Wat is dat toch: erkenning. Er valt veel en uitvoerig over te filosoferen. Is verkoop erkenning? Is een compliment erkenning? Een ding is zeker, erkenning geeft je vleugels. Maar: miskenning schenkt gedrevenheid ...

    Zolang ik voortwandel op mijn pad en groei constateer is het goed. Die erkenning in jezelf vinden; misschien moet dat het doel zijn.

     

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 249 keer bekeken

  • Het [nieuwe] sublieme

    8 juli 2012

    Deze week heb ik ‘Het Sublieme, het einde van de schoonheid en een nieuw begin’ van Hans den Hartog Jager gelezen.
    Hij neemt de lezer mee op zijn zoektocht naar het sublieme in de hedendaagse kunst.
    Voor mij was dit boek een eye-opener. Sinds ik me in 2010 zelf met kunst begon bezig te houden, buig ik mij regelmatig over de vraag wat en waarom 'Kunst'.
    Heel veel zaken waarover Den Hartog Jager schrijft, zijn in mijn hoofd ook al de revue gepasseerd, en door zijn overpeinzingen te lezen, word ik bevestigd in m'n eigen denken en worden mijn gedachten bovendien geordend (in plaats van alle kanten uit te schieten) zodat ik er vervolgens richting aan kan geven.


    Zo heb ik me bijvoorbeeld al vaak afgevraagd waarom het creëren van een prachtig – of zelfs alleen maar aangenaam –, keurig met de werkelijkheid overeenstemmend beeld, meteen al kunst mag heten in plaats van dat het slechts getuigt van kundig vakmanschap. Van de andere kant vond ik het eveneens verbijsterend hoezeer er in de kunstwereld geapplaudisseerd wordt voor matig ogend werk wanneer daar een verrassend  – of zelfs alleen maar helder – idee aan ten grondslag ligt. En zie:

    “Hoe meer ambachtelijkheid, expressiviteit, harmonie, glans er in een kunstwerk was te zien, hoe minder ideeën en inhoud er aan zo’n werk werden toegeschreven. Lelijkheid die zich duidelijk als lelijkheid presenteerde was daarentegen geen probleem, want door je daar als kunstenaar mee te associëren nam je voldoende afstand van de mainstream, van het primitieve verlangen naar esthetische bevrediging.”

    Maar ook: hoelang ga je door met tekeningen uitkrassen in een rotswand als iemand je al een schetsblok met kleurpotloden heeft aangereikt:

    “Zo heeft het streven naar het klassieke schoonheidsideaal in de kunst iets onbeholpens, iets amateuristisch gekregen. Niet alleen is het technisch nauwelijks nog bijzonder om bijvoorbeeld een mooie vrouw te schilderen, de vraag is vooral waarom je dat zou doen als je er met twee muisklikken miljoenen op je scherm kunt toveren die allemaal veel mooier zijn. Wat voegt de hand, de visie van de maker nog toe? Niet meer dan een vage, nostalgische herinnering aan de tijd waarin zo’n technische vaardigheid nog iets bijzonders was
    en, peizend over verschillen en overeenkomsten tussen kunst en grafisch werk: “de klassieke vorm van schoonheid is in de twintigste eeuw volledig verbonden geraakt met versiering en verleiding op grote schaal (Joseph Kosuth)”

    Het lezen van ‘Het Sublieme’ was, kortom, een aangename en verrijkende ervaring. Want veel van dit soort beschouwelijke essays ontberen de levendigheid en snelheid waarmee den Hartog Jager  schrijft. Voor mij was het bovendien een verademing dat het een Nederlands boek is. Lekker dicht bij huis; je hoeft het niet te plaatsen tegen een afwijkende achtergrond.

    KLEIN MET EEN GROTE K
    Over het (nieuwe) sublieme, wat dat is en hoe je dat tot uitdrukking zou kunnen brengen, blijken heel wat filosofen zich al gebogen te hebben. Opvallend vond ik de constatering (van Burke) dat het sublieme altijd 'groot’ moet zijn.
    Natuurlijk helpt het formaat bij het overdonder-effect, maar inderdaad: ‘effect’. En eigenlijk wil je je als kunstenaar toch vooral niet laten leiden door effectbejag?
    Maar goed. Den Hartog Jager haalt zelf al diverse voorbeelden aan van kunst die wel groots, maar niet ‘groot’ is. In elk geval bracht al het gefilosofeer mij op de vraag of het sublieme [tegenwoordig] niet juist gezocht kan worden in het ‘Kleine’, het detail, het introspectieve. Is het wellicht toch mogelijk het grootse te vinden in een kleine ervaring? Misschien is dat juist waar deze moderne tijd, waarin schaalvergroting en globalisering aan de orde van de dag zijn, om vraagt ...

    Ach ja, ik filosofeer er nog wel even over verder. In mijn hoofd zorgt het ervoor dat ik al een paar keer heb gedroomd van een ‘sublieme ervaring’ en wat dat mag zijn of bewerkstellingen. Ik stel mij voor dat een gelovig iemand in vroeger tijden het een visioen zou hebben genoemd, met daarin de tastbare hand van god. In mijn droom is het meeslepend en overweldigend, precies wat het moet zijn. Maar word ik wakker dan is er niks meer, een droom te vaag om grip op te krijgen ...

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 351 keer bekeken

  • Uit het leven van een Margriet

    24 juni 2012

    Na een paar regenbuien stond daar ineens een bos Margrieten op de berg in mijn tuin. Onkruid is wat je onkruid vind. Met één beweging trok ik de bloemen uit de grond en plantte ze in een vaas. Daarin hebben ze drie weken staan stinken want jee, wat een lucht verspreiden die dingen. Dus telkens de deuren open om de lucht eruit te laten en bijen en hommels toegang te bieden tot de heerlijke bloemenhartjes. Na drie weken vond ik het welletjes. Ik pakte de plakkende, onwelriekende bos op uit het eveneens smerig ruikende water. Vleide ze op een zwart vel papier alwaar ze gewillig hun nadagen poseerden alvorens te verdwijnen in de eeuwigheid van de composthoop

    vanlieshout-vi.exto.nl > galerie > organisch | natuur > Uit het leven van een Margriet I & II

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 353 keer bekeken

  • Linkshandig

    22 mei 2012

    Nu het druk is / En ik mijn 'werkarm' moet sparen / denk ik vaak / Had ik maar twee / Linkerhanden

    Lees meer >> | 0 Reacties | Reageer | 344 keer bekeken