Na een paar regenbuien stond daar ineens een bos Margrieten op de berg in mijn tuin. Onkruid is wat je onkruid vind. Met één beweging trok ik de bloemen uit de grond en plantte ze in een vaas. Daarin hebben ze drie weken staan stinken want jee, wat een lucht verspreiden die dingen. Dus telkens de deuren open om de lucht eruit te laten en bijen en hommels toegang te bieden tot de heerlijke bloemenhartjes. Na drie weken vond ik het welletjes. Ik pakte de plakkende, onwelriekende bos op uit het eveneens smerig ruikende water. Vleide ze op een zwart vel papier alwaar ze gewillig hun nadagen poseerden alvorens te verdwijnen in de eeuwigheid van de composthoop

vanlieshout-vi.exto.nl > galerie > organisch | natuur > Uit het leven van een Margriet I & II

Reageer op dit bericht